Er is al een tijdje iets aan het verschuiven in mijn werk. Niet ineens, niet omdat ik plotseling wakker werd met een nieuw plan, maar langzaam.
Zoals dat eigenlijk altijd gaat in het leven. Je denkt dat je ergens naartoe werkt, en ineens merk je dat je ergens anders bent uitgekomen. En dat het klopt.
Jarenlang heb ik geschreven en gesproken over tweelingzielen. Over het proces, over de pijn, over het aantrekken en afstoten, over het niet kunnen loslaten terwijl alles in je leven soms leek te schreeuwen dat je dat wel moest doen. Over de diepste lagen van hechting, over spiegels, over oude wonden die open gingen op plekken waarvan je niet eens wist dat ze bestonden.
Het was voor mij nooit een sprookjesverhaal. Het was altijd een proces van afbreken, doorzien, wakker worden en opnieuw leren kijken naar liefde, naar jezelf, naar het leven.
En ergens onderweg veranderde de focus. Niet ineens, maar stap voor stap.
Steeds minder ging het voor mij over de ander. Steeds minder ging het over wanneer iets samenkomt, wanneer iemand terugkomt, wanneer iets eindelijk “goed” wordt. Het ging steeds meer over wat er in mij gebeurde.
Over rust. Over ruimte. Over leven zonder dat alles in het teken staat van wachten, analyseren, hopen of vasthouden.
Inner union werd geen concept meer, maar een ervaring. Geen eindpunt, maar een manier van leven. Een manier van aanwezig zijn in je eigen leven zonder dat je constant energetisch ergens anders bent. Gewoon hier. In je huis. In je werk. In je gezin. In de supermarkt. In de auto. In een gewone dinsdagmiddag. En dat daar ineens een rust zit die ik vroeger niet kende.
Wat ik steeds meer begon te zien, is dat heel veel van onze pijn, patronen, relaties, angsten en overtuigingen helemaal niet alleen uit dit leven komen. Het zit in onze opvoeding, in onze familiesystemen, in wat we als kind hebben geleerd over liefde, veiligheid en jezelf mogen zijn. Maar ook op diepere lagen. Onbewuste lagen. Lagen waar je met alleen praten of nadenken vaak niet bij komt.
Daar kwam Human Design steeds meer in mijn leven. Niet als een systeem waar je jezelf in moet stoppen, maar als een soort landkaart. Een manier om te zien hoe jouw energie van nature stroomt, waar je geconditioneerd bent, waar je jezelf bent kwijtgeraakt en waar je weer terug mag naar hoe je eigenlijk bedoeld bent. Voor mij voelde dat als thuiskomen. Niet omdat het alles oplost, maar omdat het woorden geeft aan dingen die je altijd al voelde maar niet kon uitleggen.
En daarnaast kwamen de Quantum Design Healingen steeds meer op mijn pad. Werken op onbewuste ongeziene maar voelbare lagen. Blokkades die je met je hoofd niet kunt oplossen. Overtuigingen die niet eens van jou zijn, maar die je wel je hele leven sturen. Patronen in liefde, in werk, in geld, in zelfbeeld. Dingen die je misschien al honderd keer hebt geprobeerd te veranderen, maar die toch steeds terugkomen.
Wat ik daar zo bijzonder aan vind, is dat echte verandering vaak niet ontstaat doordat je nóg meer gaat begrijpen, maar doordat er iets verschuift op een laag waar je niet altijd woorden voor hebt. Alsof er ergens een oude programmaregel wordt herschreven. En daarna voelt iets gewoon anders. Rustiger. Lichter. Minder zwaar. Minder vechten.
En misschien is dat wel het grootste verschil met een paar jaar geleden. Mijn leven draait niet meer om processen, om wachten ,om begrijpen, om grote spirituele pieken en dalen. Mijn leven wordt gewoon geleefd. Ik sta op, ik werk, ik breng tijd door met mijn kinderen en kleinkinderen kinderen, ik drink koffie, ik loop door mijn huis, ik maak plannen, ik lach, ik ben soms moe, soms blij, soms chagrijnig {al is dat sporadisch ;-)}. Gewoon een leven. En juist daarin zit nu de rust die ik vroeger zocht in antwoorden, in tekens, in verklaringen.
De nieuwe weg die ik in ga met mijn werk voelt eigenlijk heel logisch. Minder focus op het verhaal van tweelingzielen, meer op inner Union, op jezelf terugvinden, op leven vanuit je eigen energie, op Human Design, op het opschonen van onbewuste blokkades, op Healingen die verder gaan dan alleen praten en begrijpen. Meer naar de kern. Minder naar het verhaal eromheen.
Want uiteindelijk gaat het niet over tweelingzielen.
Het gaat niet over of iemand blijft.
Het gaat niet over wanneer iets samenkomt.
Het gaat erover of jij hier bent.
In je eigen leven.
In je eigen lichaam.
In je eigen keuzes.
In je eigen rust.
En dat is eigenlijk waar mijn werk steeds meer over gaat. Mensen helpen om terug te komen bij zichzelf. Oude stukken opruimen. Onbewuste patronen loslaten. Begrijpen hoe hun energie werkt. Zien waar ze zichzelf zijn kwijtgeraakt. En langzaam weer thuiskomen in hun eigen leven.
Niet perfect.
Niet verlicht.
Gewoon echt.
En vrijer dan eerst.
Reactie plaatsen
Reacties