OVER MO
Mijn weg naar een bewuster leven begon op een moment waarop mijn systeem simpelweg niet meer verder kon.
Ik heb dit werk niet eerst geleerd. Ik heb het eerst geleefd.
Als ik terugkijk op mijn leven, begon mijn weg naar bewustwording niet bij een opleiding en ook niet op het moment dat ik besloot andere mensen te gaan begeleiden. Eigenlijk begon die weg al veel eerder, in mijn jeugd. Ik groeide op in een gezin waarin veel onrust en emotionele onveiligheid was. Mijn vader had een alcoholprobleem en mijn moeder worstelde met haar eigen psychische problematiek. Als kind leerde ik daardoor al vroeg om vooral naar de mensen om mij heen te kijken. Hoe voelt de ander zich? Wat heeft de ander nodig? Wat moet ik doen om de rust te bewaren of om het goed te houden? Het ging eigenlijk zelden over mij en ik leerde ook niet om mezelf als uitgangspunt te nemen. Mijn gevoelens, mijn behoeften en mijn grenzen kregen weinig ruimte en ik groeide op met het gevoel dat ik niet goed genoeg was zoals ik was. Ik moest vooral naar anderen kijken, een voorbeeld nemen aan anderen, maar bijna nooit aan mezelf.
Zoals kinderen dat doen, nam ik dat allemaal mee zonder te beseffen hoeveel invloed het later zou krijgen op de manier waarop ik leefde, liefhad en naar mezelf keek. Ik werd iemand die zich makkelijk aanpaste, die heel goed kon aanvoelen wat een ander nodig had en die kon pleasen, dragen, begrijpen en over haar eigen grenzen heen kon gaan. Niet omdat ik op een dag bewust besloot om mezelf kwijt te raken, maar omdat dit de manier was waarop ik had geleerd om verbinding te behouden. Pas veel later zou ik begrijpen dat wat wij aan de buitenkant gedrag noemen, vaak een hele geschiedenis met zich meedraagt.
In 2004 kon ik niet meer verder
Drie maanden na de geboorte van mijn jongste dochter kreeg ik een zware burn-out en depressie. Mijn lichaam en mijn hele systeem trokken aan de noodrem. Achteraf gezien was dat het moment waarop ik voor het eerst echt gedwongen werd om stil te staan, niet alleen bij hoe moe ik was of hoe slecht ik me voelde, maar ook bij alles wat daaronder lag. Ik begon met therapie, EMDR en innerlijk-kindwerk en ging voor het eerst werkelijk terug naar ervaringen die ik jarenlang met me had meegedragen. Langzaam begon ik te zien dat wat ik in het heden voelde niet altijd alleen over het heden ging en dat oude ervaringen veel langer kunnen doorwerken dan we ons bewust zijn.
Dat was eigenlijk mijn eerste echte kennismaking met de onderstroom, al gebruikte ik dat woord toen natuurlijk nog helemaal niet. Ik was gewoon bezig om mezelf overeind te krijgen en te begrijpen waarom ik me voelde zoals ik me voelde. Ik had geen idee dat deze zoektocht ruim twintig jaar later de basis zou vormen van mijn werk, maar daar werd wel het eerste zaadje geplant. Ik begon te ervaren dat er onder wat aan de buitenkant zichtbaar is altijd veel meer kan liggen.
Na mijn scheiding begon de zoektocht naar mezelf
In 2008 kwam mijn huwelijk ten einde en begon er opnieuw een heel ander hoofdstuk. Mijn scheiding was pijnlijk, maar bracht me ook bij een vraag die ik mezelf daarvoor eigenlijk nauwelijks had gesteld: wie ben ik eigenlijk als ik niet langer alleen leef vanuit wat anderen van mij nodig hebben?
Ik zou graag zeggen dat ik vanaf dat moment volledig voor mezelf koos, mijn grenzen kende en alleen nog maar gezonde relaties aanging, maar zo werkt het leven natuurlijk niet. Ik nam mezelf mee en dus nam ik ook mijn oude patronen mee. In de jaren die volgden kwam ik in verschillende relaties terecht waarin steeds duidelijker werd hoeveel ik mezelf nog kon verliezen. Ik paste me aan, ik pleaste, ik probeerde te begrijpen, te dragen en de verbinding te behouden. Ik kwam ook terecht in een relatie waarin narcistische dynamieken een grote rol speelden en waarin ik heel duidelijk werd geconfronteerd met hoe weinig grenzen en zelfliefde ik op dat moment eigenlijk had.
Lange tijd keek ik vooral naar de ander. Waarom doet iemand zo? Waarom behandelt iemand mij zo? Waarom krijg ik niet wat ik nodig heb? Tot ik steeds meer begon te begrijpen dat er nog een andere vraag was die veel moeilijker was, maar uiteindelijk ook veel meer veranderde: waarom blijf ík mezelf verlaten om de verbinding met een ander niet te verliezen?
Dat inzicht kwam niet in één keer en het betekende ook niet dat ik daarna nooit meer in een oud patroon terechtkwam. Maar ik begon wel steeds duidelijker de verbinding te zien tussen het meisje dat ooit had geleerd dat het vooral over de ander ging en de volwassen vrouw die zichzelf in relaties nog steeds kon kwijtraken. Mijn pleasen was niet zomaar een slechte gewoonte. Mijn moeite met grenzen betekende niet dat ik gewoon wat sterker moest worden. Mijn gedrag kwam ergens vandaan.
En precies daar begon ik iets te begrijpen wat later de basis van mijn hele werk zou worden: het zichtbare gedrag is vaak niet het begin van het verhaal.
In 2018 brak er een nog diepere laag open
In 2018 kwam ik in het tweelingzielproces terecht en achteraf gezien is dat één van de grootste keerpunten in mijn leven geweest. Niet omdat het een romantisch sprookje was en ook niet omdat iemand anders mij compleet kwam maken, maar juist omdat deze verbinding zoveel in mij zichtbaar maakte wat ik, ondanks al het werk dat ik al had gedaan, nog niet werkelijk had kunnen zien. Ik had op dat moment al jaren therapie achter de rug, ik had EMDR en innerlijk-kindwerk gedaan, ik had een burn-out en depressie doorleefd, een scheiding meegemaakt en mezelf in verschillende relaties behoorlijk tegengekomen. Ik wist inmiddels veel over mezelf. En toch ontdekte ik opnieuw dat weten en begrijpen niet automatisch betekent dat de diepste lagen in jezelf ook geheeld zijn.
Het tweelingzielproces raakte delen in mij waar ik met mijn hoofd niet bij kon. Oude pijn, angst om verlaten te worden, de neiging om mezelf te verliezen in de verbinding met een ander, maar ook het diepe verlangen om gezien, gekozen en liefgehad te worden. Alles waarvan ik dacht dat ik het inmiddels wel begreep, kwam in een nog intensere vorm terug. En hoe langer het proces duurde, hoe duidelijker het voor mij werd dat ik niet alleen naar de ander kon blijven kijken of kon blijven zoeken naar antwoorden in wat er tussen ons gebeurde. Ik moest naar binnen. Naar de delen in mij die geraakt werden, naar wat ik nog steeds onbewust meedroeg en naar de oude wonden die misschien al veel langer mijn gedrag en mijn keuzes beïnvloedden dan ik zelf doorhad.
Daar begon voor mij een heel nieuw helingspad. Ik werd steeds nieuwsgieriger naar de lagen waar we met ons bewuste denken niet altijd bij kunnen. Naar wat er in ons onderbewustzijn ligt opgeslagen, naar de invloed van oude ervaringen en trauma’s, naar energie en naar de vraag waarom we soms iets heel goed kunnen begrijpen en het toch niet werkelijk kunnen veranderen. Ik begon steeds meer te ervaren dat we onszelf niet alleen kunnen helen door te weten waar iets vandaan komt. Soms kunnen we ons hele levensverhaal begrijpen en toch merken dat ons systeem nog steeds hetzelfde reageert, dat we opnieuw in dezelfde dynamiek terechtkomen of dat een oude pijn telkens weer wordt aangeraakt.
Juist in die jaren begon ik steeds dieper te begrijpen dat er onder ons zichtbare gedrag een hele wereld ligt. Een wereld van oude pijn, overtuigingen, emoties, beschermingsmechanismen en onbewuste patronen, maar voor mij ook van energie en diepere zielsprocessen. Ik begon te zien hoe we in ons dagelijks leven vaak vooral bezig zijn met de bovenste laag. We proberen anders te reageren, sterker te zijn, los te laten, betere keuzes te maken of ons gedrag onder controle te krijgen, terwijl de werkelijke beweging soms veel dieper moet beginnen.
Dat inzicht veranderde niet alleen mijn eigen leven, maar uiteindelijk ook de manier waarop ik naar andere mensen ben gaan kijken. Want achter gedrag zit bijna altijd een verhaal. Achter iemand die steeds boos wordt, kan oude pijn of onveiligheid liggen. Achter iemand die blijft pleasen, kan een kind zitten dat ooit heeft geleerd dat aanpassen de veiligste manier was om verbinding te behouden. Achter iemand die blijft vasthouden aan een relatie die pijn doet, kan een veel diepere angst voor verlies of verlating liggen. Achter een sigaret, eten of ander gedrag waarvan we heel goed weten dat het ons niet helpt, kan iets zitten wat op dat moment een functie vervult die we zelf niet eens bewust herkennen.
Ik begon steeds meer te voelen dat we onszelf vaak proberen te veranderen zonder werkelijk te begrijpen wat we vanbinnen proberen op te lossen, te verdoven, vast te houden of te beschermen. En voor mij ligt daar de reden waarom zoveel verandering zo moeilijk kan zijn. Niet omdat we niet genoeg willen of omdat we niet sterk genoeg zijn, maar omdat we vaak proberen te veranderen op de plek waar het patroon zichtbaar wordt, terwijl de oorsprong veel dieper ligt.
Mijn eigen helingsproces werd daardoor steeds minder een zoektocht naar hoe ik mezelf kon verbeteren en steeds meer een reis naar wat er werkelijk in mij leefde. Ik leerde dat heling voor mij niet betekende dat ik mijn verleden moest uitwissen of nooit meer geraakt mocht worden. Het betekende dat ik steeds meer durfde te zien wat ik had meegedragen, waar mijn reacties vandaan kwamen en welke delen van mij nog aandacht nodig hadden. Hoe meer ik bereid was om die diepere lagen aan te kijken, hoe minder ik mezelf hoefde te bevechten.
En dat is misschien wel één van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen jaren heb geleerd: we kunnen pas werkelijk iets veranderen wanneer we bereid zijn om te kijken naar wat ons onbewust nog aanstuurt. Voor mij begon daar de weg naar een gelukkiger en meer vervuld leven. Niet omdat daarna alles altijd makkelijk werd, maar omdat ik mezelf steeds beter begon te begrijpen en steeds minder vanuit oude pijn hoefde te leven.
Alles kwam uiteindelijk samen
In de jaren die volgden, bleef ik mezelf verdiepen in bewustwording, energie en het onderbewustzijn. Human Design bracht daarin een belangrijke nieuwe laag. Waar mijn eerdere innerlijke werk mij vooral liet zien wat ik had meegemaakt en wat ik daardoor was gaan dragen, hielp mijn energetische blauwdruk mij om een andere vraag te stellen: wie ben ik eigenlijk van nature, onder alles wat ik heb geleerd om te zijn?
Voor mij was dat een belangrijk verschil. Want jezelf leren kennen gaat niet alleen over het helen van oude pijn. Het gaat ook over ontdekken wat werkelijk bij jou hoort. Hoe jouw energie werkt, wat je natuurlijke manier van bewegen door het leven is en waar je misschien jarenlang hebt geprobeerd te leven vanuit verwachtingen, aanpassing of een versie van jezelf die nooit helemaal de jouwe was.
Tegelijkertijd wilde ik steeds dieper begrijpen wat ons onbewust aanstuurt. Want soms weet je precies waar een patroon vandaan komt en lukt het je toch niet om het werkelijk te veranderen. Daarom ben ik mij steeds verder gaan verdiepen in methodes die niet alleen werken met wat we bewust kunnen vertellen, maar juist met de lagen daaronder.
Met NEI kunnen we onderzoeken welke emoties, overtuigingen, ervaringen en onbewuste patronen onder een klacht of gedrag kunnen liggen. We kunnen binnen mijn holistische werkwijze ook kijken naar diepere thema’s zoals familie- en generatiepatronen, de alleen-geboren tweeling, energetische verbindingen en verloren zielsdelen. Met hypnose kunnen we voorbij het dagelijkse denken werken en contact maken met diepere lagen van het onderbewustzijn. En met regressie kunnen we teruggaan naar ervaringen of thema’s die nog steeds lijken door te werken in het heden, of die nu vanuit je jeugd, je familiesysteem of, binnen mijn spirituele visie, vanuit een andere zielslaag naar voren komen.
Daar ligt voor mij de kracht van de combinatie. We hoeven niet bij het zichtbare probleem te blijven. We kunnen veel dieper onderzoeken wat eronder ligt, wat nog gezien wil worden en welke oude blokkades je misschien al veel langer met je meedraagt. Niet om eindeloos in het verleden te blijven graven, maar juist om te begrijpen waarom iets je vandaag nog beïnvloedt en om ruimte te maken voor verandering.
Mijn Energetische Blauwdruk voegt daar voor mij nog een andere laag aan toe. Want naast alles wat je hebt meegemaakt en onbewust bent gaan dragen, is er ook nog de vraag wie jíj bent. Wat past werkelijk bij jouw energie? Wat heb je misschien jarenlang geprobeerd te zijn omdat de wereld, je familie of je ervaringen je die kant op hebben geduwd? En wat verandert er wanneer je jezelf niet alleen probeert te helen, maar jezelf ook werkelijk leert kennen?
Dat is hoe mijn werk uiteindelijk is ontstaan. Niet vanuit één methode en ook niet vanuit de gedachte dat één techniek alle antwoorden heeft. Ik werk met verschillende ingangen omdat wij als mensen ook uit verschillende lagen bestaan. Soms beginnen we bij je onderbewustzijn. Soms bij je energetische blauwdruk. Soms bij een patroon dat zich al generaties lijkt te herhalen, een oude ervaring die nog doorwerkt of een deel van jezelf dat je onderweg bent kwijtgeraakt.
En wat we daar ontdekken, nemen we mee naar het bewuste leven. Want voor mij is dát waar coaching haar plek krijgt. Niet als het begin van het proces en niet om je te vertellen wat je moet doen, maar als de brug tussen wat we in de onderstroom ontdekken en hoe jij daar in je dagelijks leven mee verder kunt.
Na ruim twintig jaar van zelf onderzoeken, ervaren, helen en steeds opnieuw een laag dieper gaan, is dat waar mijn werk voor mij over gaat: niet alleen veranderen wat je doet, maar begrijpen en onderzoeken wat jou vanbinnen aanstuurt. Niet alleen helen wat je onderweg hebt opgelopen, maar ook ontdekken wie je onder al die lagen altijd al bent geweest.
En precies daar ontmoet ik je graag.
Liefs,
Mo.
"De sessies met Monique waren transformerend.
Ze voelt haarfijn aan wat er op zielsniveau speelt en durft liefdevol door alle lagen heen te prikken. Wat ik in jaren niet helder kreeg, viel in één sessie op z’n plek. Ik voel me lichter, vrijer en meer verbonden met mezelf dan ooit tevoren. Monique begeleidt niet vanuit een methode, maar vanuit diepe aanwezigheid en zuivere afstemming.
Echt life changing."
- Angela-