Misschien is dit niet wat je wilt horen.
Maar misschien is het wel precies wat je nodig hebt om eindelijk eerlijk naar jezelf te kijken.
Want hoeveel heb je inmiddels al gedaan?
Hoeveel readings heb je gekeken?
Hoeveel healingen heb je gevolgd?
Hoeveel coaches?
Hoeveel cursussen?
Hoeveel ceremonies?
Hoeveel “downloads”, activaties, transmissies en bevestigingen dat dit jouw tweelingziel is?
En misschien nog wel de belangrijkste vraag:
Hoe voel jij je écht vanbinnen?
Niet tijdens een reading.
Niet tijdens een ceremonie.
Niet tijdens een tijdelijke high waarin alles ineens logisch lijkt.
Maar gewoon… op een normale dinsdagavond.
Wanneer je alleen thuis bent.
Wanneer hij afstand neemt.
Wanneer er stilte valt.
Wanneer je lichaam weer onrustig wordt.
Wanneer je weer gaat zoeken naar antwoorden buiten jezelf.
Voel jij rust?
Voel jij veiligheid?
Voel jij jezelf?
Of ben je nog steeds aan het wachten?
Nog steeds aan het analyseren?
Nog steeds aan het hopen dat iets buiten jou jou uiteindelijk heel gaat maken?
Ik zeg dit niet vanuit oordeel.
Want ik ken deze wereld.
Ik ben er zelf jarenlang doorheen gegaan.
Ik weet hoe echt het voelt.
Hoe diep het je raakt.
Hoe het voelt alsof iemand iets in jou opent wat je nog nooit eerder hebt gevoeld.
Maar ik zie ook iets anders gebeuren.
En ik denk dat we daar eerlijker over moeten worden.
Want wat ik steeds vaker zie, is dat mensen zichzelf compleet verliezen in het verhaal rondom de connectie.
Elke keer komt er weer een nieuwe uitleg.
Een nieuw label.
Een nieuwe reden waarom iemand afstand neemt.
Waarom het nog niet samenkomt.
Waarom het universum “nog bezig is”.
En ondertussen gaan jaren voorbij.
5 jaar.
10 jaar.
15 jaar.
Soms zelfs 20 jaar.
En de vraag die bijna niemand durft te stellen is:
Maar helpt dit jou werkelijk?
Niet spiritueel gezien.
Niet energetisch uitgelegd.
Niet vanuit hoop.
Maar gewoon menselijk.
Helpt dit jou om:
- meer rust te ervaren?
- meer veiligheid te voelen?
- meer aanwezig te zijn?
- jezelf lief te hebben?
- gezonde liefde te ontvangen?
-'werkelijk vrij te zijn?
Of houd je jezelf eigenlijk gevangen in een verhaal dat je niet durft los te laten?
Want soms zijn we niet meer verbonden aan de persoon…
maar aan de betekenis die we eraan hebben gegeven.
En begrijp me goed:
ik geloof absoluut dat er bijzondere zielsconnecties bestaan.
Ik geloof dat sommige ontmoetingen ons wakker maken.
Dat ze ons confronteren met diepe lagen in onszelf.
Dat ze iets activeren wat we niet meer kunnen ontkennen.
Maar ik geloof óók dat veel mensen blijven hangen in het romantische verhaal, terwijl de werkelijke uitnodiging allang ergens anders ligt.
Namelijk:
terug naar jezelf.
Niet blijven wachten op de ander.
Niet blijven zoeken naar tekens.
Niet blijven hopen dat iemand ooit verandert.
Maar werkelijk kijken naar:
Waarom verlies ik mezelf hierin?
Waarom voelt chaos als liefde?
Waarom voelt stilte zo onveilig?
Waarom blijf ik vasthouden aan iemand die mij geen echte rust brengt?
Waarom blijf ik zoeken buiten mezelf?
Dat zijn de vragen die uiteindelijk het verschil maken.
Want echte heling zie je niet aan hoeveel spiritueel werk iemand heeft gedaan.
Je ziet het terug in het dagelijks leven.
In hoe iemand reageert op afstand.
In hoe iemand met zichzelf omgaat.
In hoeveel rust iemand werkelijk ervaart.
In hoeveel veiligheid iemand lichaam kan dragen.
In hoe aanwezig iemand kan blijven zonder zichzelf kwijt te raken.
En eerlijk?
Ik denk dat er momenteel een enorme verwarring ontstaat in de spirituele wereld.
Mensen blijven zoeken naar:
- de volgende healing
- de volgende activatie
- de volgende ceremonie
- de volgende verklaring
- het volgende label
Terwijl hun zenuwstelsel nog steeds dezelfde onveiligheid ervaart.
Want iemand kan tijdens een ceremonie complete bliss voelen…
maar drie dagen later alsnog volledig ontregeld raken omdat iemand niet reageert.
Dan is er misschien wel iets ervaren, maar nog niets werkelijk geïntegreerd.
En dat bedoel ik niet hard.
Dat bedoel ik liefdevol eerlijk.
Want heling zit uiteindelijk niet in hoe hoog je kunt vliegen tijdens een spirituele ervaring.
Heling zit in hoe veilig jij jezelf kunt voelen in het gewone dagelijkse leven.
In rust.
In stilte.
In jezelf.
En ja, het tweelingzielproces kan jaren duren.
Dat weet ik als geen ander.
Maar uiteindelijk hoort er een verschuiving plaats te vinden.
Een innerlijke samenkomst.
Een versmelting van de mannelijke en vrouwelijke energie in jezelf.
Daar ligt de werkelijke union.
Niet in eindeloos blijven wachten.
Niet in obsessief zoeken naar bevestiging.
Niet in jarenlang blijven hangen in aantrekken en afstoten zonder groei, zonder rust, zonder belichaming.
Want op een gegeven moment moet je jezelf ook durven afvragen:
- Ben ik werkelijk aan het helen?
- Of ben ik mezelf onbewust aan het vasthouden in een verhaal dat ik niet durf los te laten?
En misschien is dat geen fijne vraag.
Maar soms begint echte vrijheid precies daar.
Reactie plaatsen
Reacties